İki yaş, çocuğun ilk kez aileden ayrı bir düzene girdiği yaş. Bu yaştaki uyum, dört yaştakinden farklı ilerler: çocuk henüz “annem işe gidiyor, öğlen gelecek” cümlesini zaman olarak kavrayamaz. Onun için ayrılık şimdiki zamanda yaşanır.
Bu yüzden iki yaş grubunda uyumu güven üzerinden kuruyoruz, açıklama üzerinden değil.
İlk hafta: kısa ve tanıdık
İlk günler kısa tutulur. Çocuk sınıfı, eğitmeni ve düzeni tanıyana kadar süre kademeli uzar. Bu süre her çocuk için aynı değildir; kimi ikinci hafta tam güne geçer, kimi bir ay sonra.
Bu dönemde aynı eğitmenin karşılaması, aynı köşede oyuna başlaması ve günün aynı sırayla ilerlemesi çok işe yarar. Tekrar eden düzen, bu yaşta güvenin ta kendisidir.
Ağlamak sürecin parçasıdır
İki yaşında kapıda ağlamak beklenen bir tepkidir ve çoğu zaman siz çıktıktan birkaç dakika sonra biter. Velilere bunu ilk haftalarda fotoğraf ya da kısa mesajla bildiriyoruz; çünkü içeride ne olduğunu bilmek velinin kaygısını da azaltıyor.
Ağlamanın uzadığı, yemeğin tamamen kesildiği ya da gece uykusunun ciddi biçimde bozulduğu durumlarda süreyi geri çekip yeniden başlıyoruz. Geri adım atmak bu yaşta bir başarısızlık değil, doğru bir ayar.
Dil ve tuvalet: acele yok
İki yaş grubunda çocukların bir kısmı cümle kurar, bir kısmı tek kelimeyle iletişim kurar. İkisi de normaldir. Sınıfta dili zorlamıyoruz; şarkı, tekerleme ve isimlendirme yoluyla kelime dağarcığını genişletiyoruz.
Tuvalet eğitimi de çocuğun hazır olduğu zamana bırakılır. Evde ve okulda aynı dili kullanmak için velilerle baştan konuşuyoruz.
Veliye düşen üç şey
- Kısa veda: sarılın, bir cümle söyleyin, çıkın. Gizlice ayrılmak ertesi günü zorlaştırır.
- Söze sadık kalmak: “Yemekten sonra geleceğim” dediyseniz o saatte orada olun.
- Devamlılık: düzenli devam eden çocuk, ara veren çocuğa göre çok daha hızlı yerleşir.
Ne zaman yerleşir?
İki yaş grubunda ortalama üç ila altı hafta arasında belirgin bir rahatlama görüyoruz. Bu süre sonunda çocuk sabah kendi ayakkabısını çıkarıp sınıfa yürüyorsa, uyum tamamlanmış demektir.
Bu takvim bir kural değil, bir ortalama. Her çocuğun kendi hızı var; bizim işimiz o hızı fark edip ona göre ilerlemek.




