Bu ayki alan gezimizde önce bilim merkezine, ardından şehir müzesine gittik. Gezi, çıktığımız gün değil; bir hafta önce sınıfta başladı. Nereye gideceğimizi konuştuk, çocukların merak ettiklerini bir kâğıda yazdık. Listede “mıknatıs neden çeker?”den “eskiden çocuklar neyle oynardı?”ya kadar her şey vardı.
Bilim merkezinde: önce dokun, sonra sor
Bilim merkezinin en güzel tarafı, her şeyin dokunulabilir olması. Çocuklar sırayla su düzeneğini çalıştırdı, mıknatısları birbirine yaklaştırdı, dev sabun köpüğünün içinde durdu.
Bu yaşta amacımız bir kavramı öğretmek değil. Amacımız çocuğun “bak, ne oldu?” demesi. Bir çocuk mıknatısı ters çevirdiğinde diğerinin uzaklaştığını fark etti ve bunu on kez tekrar etti. Kimse ona itme–çekme kuvvetini anlatmadı; kendisi fark etti, arkadaşlarına gösterdi.
Müzede: eski bir odada durmak
Müzede en çok ilgi çeken bölüm eski ev düzeninin canlandırıldığı odaydı. Bakır kaplar, ahşap sandık, yer sofrası… Çocuklar için burası bir “tarih dersi” değil, bir oyun sahnesiydi: “Yemeği burada mı yiyorlardı?”, “Yatak nerede?”
Rehberimiz kısa konuştu, çok sordu. Bu yaş grubunda uzun anlatım dikkati dağıtır; soru ise çocuğu bakmaya devam ettirir.
Dönüşte pano
Ertesi gün sınıfta gezi panosunu hazırladık. Herkes en çok aklında kalan şeyi çizdi; altına kendi cümlesini söyledi, biz yazdık. Panoda en çok tekrar eden iki şey köpük düzeneği ve bakır kaplar oldu.
Gezinin asıl kazancı da burada görünüyor: çocuk gördüğünü hatırlıyor, hatırladığını anlatıyor ve anlatırken yeni kelimeler kullanıyor.
Geziye nasıl hazırlanıyoruz?
- Gezi takvimi dönem başında velilerle paylaşılır; her gezi için yazılı izin alınır.
- Çocuk sayısına göre eğitmen ve yardımcı personel görevlendirilir.
- Çocuklar ikili eşleşmelerle hareket eder; kurallar geziden önce sınıfta oyunla çalışılır.
- Gezi sonrası paylaşım çalışması yapılır, fotoğraflar velilerle paylaşılır.
Bir sonraki gezimizin yeri belli oldu; takvimi veli grubundan duyuracağız.




